Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Zmiany w ufp

29 Maj 2019 
Ministerstwo Finansów chce zmienić przepisy dotyczące kontroli zarządczej i audytu...

Raport o stanie polskiego...

29 Maj 2019 
Na Platformie Partnerstwa Publiczno-Prywatnego udostępniono raport dotyczący rynku PPP za...

Ustawa zapewniająca...

29 Maj 2019 
4 maja 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw...

Tajemnica przedsiębiorcy

Data publikacji: 28-03-2019 Autor: Agnieszka Piskorz-Ryń

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, a w ślad za nią ustawa o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, wprowadza tajemnicę przedsiębiorcy, nie wyjaśniając, czym ona jest i jaka jest relacja między tą tajemnicą a tajemnicą przedsiębiorstwa.

 

Czy potrzebne są dwie tajemnice chroniące interesy przedsiębiorcy? Dla zrozumienia tego problemu należy podjąć działania zmierzające do zdefiniowania obu tych pojęć i ustalenia relacji między nimi. W tym zakresie w pierwszej kolejności należy dokonać analizy przepisów, potem zająć się orzecznictwem. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej: udip). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 udip prawo do informacji publicznej podlega także „ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy”. Analogiczne rozwiązania wprowadza w art. 6 ust. 1 i 2 ustawa z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.

Definicja tajemnicy

W art. 5 ust. 1 udip ustawodawca za podstawę odmowy dostępu do informacji publicznej uznaje tajemnice prawnie chronione, w tym ustanowioną w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej: uznk) tajemnicę przedsiębiorstwa. Tajemnica ta chroni informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności (art. 11 ust. 2 uznk).

Definicja ta została wprowadzona do polskiego porządku prawnego dla implementacji dyrektywy z dnia 8 czerwca 2016 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem. Dyrektywa definiuje tajemnicę przedsiębiorstwa jako informacje, które po pierwsze są poufne w tym sensie, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zbiorze ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne dla osób z kręgów, które zwykle zajmują się tym rodzajem informacji. Po drugie mają wartość handlową dlatego, że są objęte tajemnicą. Po trzecie poddane zostały przez osobę, która zgodnie z prawem sprawuje nad nimi kontrolę, rozsądnym, w danych okolicznościach, działaniom dla utrzymania ich w tajemnicy. Wszystkie trzy wymogi muszą być spełnione łącznie. Kraje członkowskie miały czas na implementację dyrektywy do 9 czerwca 2018 r. Zmiany w przepisach uznk zostały uchwalone dopiero 5 lipca 2018 r. i weszły w życie 4 września 2018 r.

Mimo to w art. 5 ust. 2 udip ustawodawca wprowadza samoistną, niewynikającą z innych przepisów prawa podstawę odmowy, jaką jest tajemnica przedsiębiorcy. Rodzi to wątpliwości co do relacji między tymi tajemnicami, przede wszystkim ze względu na niedefiniowanie przez ustawodawcę tajemnicy przedsiębiorcy. Dlatego należy poszukiwać odpowiedzi, analizując orzecznictwo sądów administracyjnych. Orzecznictwo nie jest jednak jednoznaczne. Składy orzekające różnie podchodzą do tego problemu.

Można wyodrębnić dwie linie orzecznicze. W części orzeczeń wskazywano, że pojęcia te są traktowane jako synonimiczne lub co najmniej bardzo zbliżone (zob. m.in. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., I OSK 1988/13; wyrok NSA z 13 grudnia 2013 r., I OSK 1858/13). W innych podkreśla się zaś, że nie są tożsame, gdyż racjonalny ustawodawca nie przypisuje tego samego znaczenia różnie brzmiącym terminom. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2013 r. (I OSK 511/13) uznał, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy:

 

  • materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt);
  • formalny – wola utajnienia danych informacji. 

 

Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej.

 

[...]

 

Agnieszka Piskorz-Ryń
doktor prawa, adiunkt w Katedrze Prawa Administracyjnego i Samorządu Terytorialnego WPiA UKSW 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: Przetargi Publiczne

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne