Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Rozporządzenie ws. inwestycji...

29 Październik 2020 
Rząd pracuje nad rozporządzeniem, które określi listę inwestycji towarzyszących, która...

Projekt nowelizacji ustawy o...

29 Październik 2020 
Klub KO przygotował projekt nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19,...

Przesunięcie terminu wejścia...

29 Październik 2020 
Związek Powiatów Polskich alarmuje, że choć nowe Prawo zamówień publicznych ma zacząć...

Wykorzystywanie informacji sektora publicznego

Data publikacji: 25-11-2016 Autor: Xawery Konarski, Grzegorz Sibiga
Autor: Rys. B. Brosz

Przepisy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego tylko częściowo powielają dotychczasowe regulacje. Wprowadzają nowe rozwiązania i precyzyjniej regulują relację między ponownym wykorzystywaniem a prawami własności intelektualnej.

Od 16 czerwca br. obowiązuje ustawa z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (DzU z 2016 r., poz. 352; dalej: upw), która w zakresie ponownego wykorzystywania zastąpiła regulację zawartą w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. DzU z 2015 r., poz. 2058 ze zm.; dalej: udip). Bezpośrednim powodem uchwalenia aktu było dostosowanie polskiego prawa do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z 26 czerwca 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Jednak skorzystano także z okazji i dokonano przeglądu i oceny dotychczasowych przepisów o ponownym wykorzystywaniu, czego wynikiem była decyzja o uchwaleniu odrębnej ustawy, która określi zasady i tryb w tym względzie.

Ponowne wykorzystywanie jest obszarem podlegającym prawnej harmonizacji w Unii Europejskiej w drodze dyrektywy 2003/98/WE Rady i Parlamentu Europejskiego w dniu 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. W Polsce wykonanie tej dyrektywy nastąpiło dopiero w 2011 r. poprzez nowelizację udip1. Jednak implementację dyrektywy i wyznaczającego jej zakres stosowania pojęcia „dokumentu” oparto na „informacji publicznej”, o której mowa w art. 1 ust. 1 udip. W jednej ustawie uregulowano więc dwie instytucje: dostępu do informacji oraz ponownego wykorzystywania. Z perspektywy czasu okazało się to rozwiązaniem nieudanym ze względu na istniejące rozbieżności w rozumieniu samego pojęcia „informacja publiczna” oraz na trudności w określeniu relacji między wspomnianymi dwoma instytucjami (zob. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., I OSK 404/14).

Zakres przedmiotowy i podmiotowy

Konsekwencją decyzji o uchwaleniu odrębnej ustawy było związanie jej zakresu stosowania z nowym pojęciem – informacja sektora publicznego (dalej: ISP). Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 upw ISP jest to każda treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będąca w posiadaniu podmiotów zobowiązanych. Takie ujęcie jest zgodne z definicją dokumentu, o którym mowa w art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE, ale pozostaje niespójne z przedmiotowym rozumieniem pojęcia „informacja publiczna”, którą według art. 1 ust. 1 udip jest każda informacja o sprawach publicznych. W licznych orzeczeniach sądowych zawęża się zakres znaczeniowy informacji publicznej w ten sposób, że niektóre rodzaje informacji posiadane przez zobowiązanych (np. dokumenty wewnętrzne) nie mają – zdaniem sądów – takiego statusu (zob. np. wyrok NSA z 8 czerwca 2016 r., I OSK 3110/14). Taka zawężająca wykładnia informacji sektora publicznego wydaje się niedopuszczalna, ponieważ definicja legalna przesądza, że jest nią każda treść (lub jej część) znajdująca się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, niezależnie od źródeł i celów wytworzenia informacji. Nie oznacza to jednak, że wszystkie posiadane przez zobowiązanego informacje będą przeznaczone do ponownego wykorzystywania, bowiem może dojść do ograniczenia prawa jednostki w tym zakresie.
 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: Przetargi Publiczne

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne