Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

UZP o zamówieniach na...

11 Marzec 2021 
Zamówieniami publicznymi na innowacje określa się wszelkie zamówienia obejmujące zakup...

Wodny plac zabaw w Katowicach

11 Marzec 2021 
W Katowicach rozpoczyna się właśnie budowa wodnego placu zabaw na Osiedlu Tysiąclecia w...

Polska największym...

11 Marzec 2021 
Jak wynika z analizy Polskiego Instytutu Ekonomicznego, eksport autobusów elektrycznych...

Wspólne ubieganie się o udzielenie zamówienia

Data publikacji: 31-12-2020 Autor: Martyna Lubieniecka
Rys. B. Brosz

Ideą tworzenia konsorcjów jest połączenie sił i środków koniecznych do ubiegania się o zamówienie publiczne, a następnie jego wspólna realizacja. Cel ten pozostaje aktualny na gruncie nowej ustawy. Jednak niektóre aspekty tej instytucji ulegną pewnym zmianom – omawiamy je w niniejszym artykule.

 

Chcąc dokonać analizy regulacji dotyczących instytucji konsorcjum, ustanowionych w ustawie z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (dalej: nowe pzp), należy najpierw zadać pytanie o istotę i cel tworzenia konsorcjum. Przede wszystkim należy podkreślić, że w polskich normach prawnych nie istnieje definicja ustawowa pojęcia „konsorcjum”. Jedynym bytem o charakterze konsorcjalnym, który posiada regulację prawną, jest spółka cywilna, uregulowana w przepisach art. 860–887 ustawy Kodeks cywilny (dalej: kc). Konsorcjum to swego rodzaju instytucja prawna oparta na umowie cywilnoprawnej wykonawców, którzy dążą do osiągnięcia określonego celu gospodarczego. Celem tworzenia konsorcjów jest zatem połączenie sił i środków w celu ubiegania się o zamówienie publiczne, a następnie jego wspólna realizacja.


Postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z 27 kwietnia 2010 r. (II Ca 387/10)
„Istota konsorcjum wykonawców ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego wyjaśniona została w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 19 lutego 2004 roku (I ACa 885/03, LEX nr 193710) gdzie stwierdzono, że jest ono stosunkiem obligacyjnym kreowanym umową, w wyniku której powstaje stosunek prawny konsorcjum, w którym każda z jego stron (konsorcjant) zobowiązuje się do określonego uczestnictwa w konsorcjum i do oznaczonego działania na jego rzecz, a tym samym na rzecz pozostałych konsorcjantów dla osiągnięcia celu, dla którego umowa została zawarta. Konsorcjanci zobowiązują się do działań i świadczeń zmierzających do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przyjętego przez konsorcjum, zobowiązując się tym samym do wspólnego działania. «Wspólność» celu gospodarczego jest podstawowym atrybutem konsorcjum. Umowa konsorcjum nie jest uregulowana w Kodeksie cywilnym, jest zatem traktowana jako umowa nienazwana kreowana treścią umowy w ramach swobody kształtowania stosunku zobowiązaniowego przewidzianej w art. 3531 kc”.


Zdobycie doświadczenia


W orzecznictwie często podkreślano też, że celem konsorcjum jest zdobycie doświadczenia, szczególnie w sektorze małych i średnich przedsiębiorców. Na przestrzeni lat funkcjonowała linia orzecznicza, zgodnie z którą doświadczenie wykonawców było oceniane przez pryzmat samego udziału w konsorcjum. Takie podejście zostało przedstawione m.in. w wyroku KIO z 29 stycznia 2016 r. (KIO 43/16), w którym wprost stwierdzono, że samo wspólne ubieganie się o udzielenie zamówienia i jego realizacja uprawnia wykonawcę do legitymowania się tak nabytym doświadczeniem. Tę – jednolitą
w zasadzie – linię orzeczniczą zmienił dopiero wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE):


Wyrok TSUE z 4 maja 2017 r. w sprawie C-387/14 (Esaprojekt)

„62) (…) gdy wykonawca polega na doświadczeniu grupy wykonawców, której był członkiem, doświadczenie to należy oceniać w zależności od konkretnego zakresu udziału tego wykonawcy, a więc jego faktycznego wkładu w prowadzenie działań, które były wymagane od tej grupy w ramach danego zamówienia publicznego. 63) (…) wykonawca nabywa realne doświadczenie nie przez sam fakt bycia członkiem grupy wykonawców i bez względu na to, jaki miał w tę grupę wkład, lecz wyłącznie poprzez bezpośredni udział w realizacji przynajmniej jednej z części zamówienia, do którego całościowego wykonania zobowiązana jest ta grupa wykonawców. 64) Wynika z tego, że wykonawca nie może polegać, do celów wymaganego przez instytucję zamawiającą doświadczenia, na realizacji świadczeń przez innych członków grupy wykonawców, w których realizacji faktycznie i konkretnie nie brał udziału. 65) W świetle powyższego odpowiedź na piąte pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, aby wykonawca biorący indywidualnie udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego polegał na doświadczeniu grupy wykonawców, której był członkiem przy innym zamówieniu publicznym, jeżeli faktycznie i konkretnie nie uczestniczył w jego realizacji”.

 

[...]

 

Martyna Lubieniecka
radca prawny, praktyk w zakresie zamówień publicznych; pracownik jednej z dużych firm na rynku budowlanym

Artykuł pochodzi z miesięcznika: Przetargi Publiczne

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne