Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Ankieta dotycząca JEDZ

04 Wrzesień 2019 
Komisja Europejska prowadzi badanie dotyczące satysfakcji użytkowania elektronicznego...

Ogólnopolski Szczyt...

04 Wrzesień 2019 
Jako patron medialny wraz z organizatorem – Europejskim Centrum Biznesu zapraszamy do...

Wykonawcy z państw trzecich a...

04 Wrzesień 2019 
W dniu 24 lipca 2019 r. Komisja Europejska opublikowała wytyczne dotyczące udziału...

Skarga na decyzję o rozwiązaniu umowy

Data publikacji: 02-09-2019 Autor: Zbigniew Raczkiewicz

Omawiamy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydany w sprawie dotyczącej wykluczenia z postępowania przetargowego oferenta, z którym wcześniej rozwiązano umowę z powodu nienależytego jej wykonywania.

 

Wydany w czerwcu 2019 r. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE) w sprawie C-41/181 dotyczył kwestii wykluczenia z postępowania przetargowego firmy, z którą wcześniej zamawiający rozwiązał umowę o udzielenie zamówienia z uwagi na nienależyte jej wykonywanie. Zamawiający zgodnie z prawem włoskim nie wykluczył tego wykonawcy z nowego postępowania, a decyzja ta została zaskarżona do sądu przez konkurencyjny podmiot.

 

Zarys postępowania przetargowego

 

Gmina Neapol wszczęła postępowanie przetargowe, którego przedmiotem była usługa wyżywienia w stołówkach szkolnych w trakcie roku szkolnego 2017/18. Zostało ono podzielone na 10 części, po jednej na każdą z dzielnic gminy Neapol. Z oferentów, którzy złożyli oferty, istotni byli dwaj – Sirio i Meca.
W trakcie poprzedniego roku szkolnego 2017/16 usługa będąca przedmiotem postępowania przetargowego świadczona była w odniesieniu do dwóch części przez Sirio. Jednakże w maju 2017 r. umowa została wypowiedziana przez gminę Neapol w toku jej realizacji. Powodem wypowiedzenia umowy było jej nienależyte wykonanie, a dokładnie – wystąpienie przypadków zatruć pokarmowych w związku z obecnością bakterii z grupy coli w żywności podawanej w stołówce szkolnej (zob. pkt 7 orzeczenia), co zostało potwierdzone wynikami badań przeprowadzonych przez regionalne biuro ds. ochrony środowiska. W zaistniałej sytuacji firma Meca, która w wyniku tamtego postępowania została sklasyfikowana na drugim miejscu, przejęła realizację tej umowy.
Należy w tym miejscu dodać, że Sirio zaskarżyło do lokalnego sądu decyzję gminy Neapol o rozwiązaniu umowy. Skarga ta oczekiwała jeszcze na rozstrzygnięcie w momencie, gdy postępowanie przetargowe na usługi wyżywienia w roku szkolnym 2017/18 było w toku.
Wszczynając to drugie postępowanie – na usługi żywienia w trakcie roku szkolnego 2017/18 – gmina Neapol zezwoliła firmie Sirio na udział w nim, mimo rozwiązania z nią poprzedniej umowy ze względu na jej nieprawidłową realizację. Decyzja ta została jeszcze w toku postępowania przetargowego zaskarżona do regionalnego sądu administracyjnego przez Meca, a niedługo później zamówienie zostało udzielone Sirio.
Meca stwierdziła, że Sirio powinno zostać wykluczone z postępowania przetargowego na usługi wyżywienia w roku szkolnym 2017/18, ponieważ poprzednia, analogiczna umowa została z nim rozwiązana z powodu jej nieprawidłowej realizacji.
Gmina Neapol i firma Sirio wskazywały zaś, że zgodnie z ustawodawstwem włoskim „oferent, który dopuścił się nieprawidłowości przy wykonywaniu wcześniejszego zamówienia publicznego, powinien zostać dopuszczony do udziału w późniejszym postępowaniu przetargowym, jeśli wniósł on skargę, względem której toczy się jeszcze postępowanie, na wypowiedzenie umowy, które nastąpiło w wyniku wspomnianych nieprawidłowości” (pkt 14).

Regionalny sąd administracyjny rozpatrujący skargę Meca powziął wątpliwości, czy krajowe włoskie przepisy nie stoją w sprzeczności z zapisami prawa unijnego, a dokładnie z art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE2. Podniósł przy tym, że z wcześniejszego orzecznictwa Trybunału wynika, iż „prawo Unii odrzuca wszelki automatyzm w odniesieniu do decyzji o fakultatywnym wykluczeniu ze względu na poważne wykroczenie zawodowe, ponieważ decyzja taka musi koniecznie uwzględniać zasadę proporcjonalności”. Dodatkowo dyrektywa 2014/24/UE nie wymaga sądowego potwierdzenia decyzji instytucji zamawiającej wypowiadającej wcześniejszą umowę ze względu na jej nienależyte wykonanie. Sąd krajowy poruszył ponadto kwestię zastosowania mechanizmów „dostosowawczych”, mających na celu usunięcie naruszeń, które wystąpiły w toku uprzednio rozwiązanej przez instytucję zamawiającą umowy, a co za tym idzie – uniknięcie ich ponownego wystąpienia.

 

[...]

 

Zbigniew Raczkiewicz
kierownik sektora przetargów Urzędu Publikacji Unii Europejskiej; doktor nauk ekonomicznych specjalizujący się w problematyce zamówień publicznych 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: Przetargi Publiczne

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne