Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modernizacja dróg łączących...

31 Grudzień 2019 
O blisko 12 mln euro wzrosną inwestycje w infrastrukturę drogową na polsko-słowackim...

Zamówienia z branży IT dla...

31 Grudzień 2019 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który ma ponad 24 mln klientów, ma też największy system...

Centrum Usług Społecznych

31 Grudzień 2019 
Usługi społeczne są ważnym obszarem inwestycji finansowanych z Funduszy Europejskich.

Nieterminowe zamieszczenie ogłoszenia o udzieleniu zamówienia (cz. 2)

Data publikacji: 04-09-2019 Autor: Anna Packo

Czy sankcji określonej w przepisach uondfp podlegają jedynie sytuacje, w których zamawiający nie opublikuje ogłoszenia, czy może także te, w których publikacja nastąpi po upływie przewidzianego przepisami terminu?

 

W pierwszej części artykułu, która ukazała się w poprzednim numerze miesięcznika, analizie został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Warszawie z 9 kwietnia 2019 r. (V SA/Wa 1522/18), w którym sąd orzekł, że nie jest prawidłowa wykładnia przepisu art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (dalej: uondfp) w taki sposób, by przez pojęcie niezamieszczenia rozumieć zarówno uchybienie samemu obowiązkowi zamieszczenia ogłoszenia w ogóle, jak i niedopełnienie tego obowiązku w terminie zakreślonym przez ustawodawcę – literalna treść tego przepisu przewiduje bowiem sankcje za niezamieszczenie w BZP ogłoszenia o zamówieniu, a nie za nieterminowe jego zamieszczenie.


W niniejszej części artykułu omówiony zostanie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) dotyczący podobnego zagadnienia.

 

Stan faktyczny

 

W sprawie rozstrzyganej wyrokiem NSA z 27 listopada 2018 r. (I GSK 2336/18) uznano, że obwiniony naruszył przepis art. 18 pkt 1 uondfp przez zaniechanie przeprowadzenia do 15 stycznia 2013 r. wg stanu na 31 grudnia 2012 r. metodą spisu z natury inwentaryzacji komputerów i kilku innych urządzeń, co naruszyło art. 26 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o rachunkowości (dalej: uor).


Główna Komisja Orzekająca (dalej: GKO) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie regionalnej komisji orzekającej w powyższym zakresie. W skardze do WSA w Warszawie obwiniony zarzucił orzeczeniu GKO naruszenie art. 18 pkt 1 uondfp przez ukaranie go za nieterminowe przeprowadzenie inwentaryzacji – podczas gdy w dyspozycji przedmiotowego przepisu jest mowa jedynie o nieprzeprowadzeniu inwentaryzacji – a w konsekwencji ukaranie go na podstawie przepisu, który normuje zupełnie inne sytuacje faktyczne, a przede wszystkim nie przewiduje sankcji w tym zakresie.

 

WSA uznał zarzuty skargi za bezzasadne. Zauważył, że przywołane w orzeczeniu regionalnej komisji orzekającej przepisy uor wyznaczają termin przeprowadzenia inwentaryzacji, a więc do naruszenia dochodzi w każdym przypadku nieprzeprowadzenia inwentaryzacji w obowiązującym terminie. Fakt przeprowadzenia inwentaryzacji w terminie późniejszym niż ustawowo określony jest okolicznością faktyczną sprawy, którą należy wziąć pod uwagę przy orzekaniu, ale nie wpływa na jednoznaczność zaistnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Przeprowadzenie inwentaryzacji jest powiązane z rocznością budżetu i jest elementem systemu, który ma zapewnić transparentne i formalnie poprawne gospodarowanie majątkiem publicznym, zwłaszcza że w przedmiotowej sprawie narusza przepisy związane z głównym celem inwentaryzacji dotyczącym ustalenia rzeczywistego stanu aktywów i pasywów na oznaczony dzień.


Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wcześniejsze stanowisko organów orzekających i WSA. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przez WSA art. 18 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 uondfp – przez błędną jego wykładnię i ukaranie go za nieterminowe przeprowadzenie inwentaryzacji, podczas gdy z dyspozycji przedmiotowego przepisu nie wynika, aby normował on sytuację nieprzeprowadzenia inwentaryzacji, stąd nie jest możliwe przypisanie mu odpowiedzialności za naruszenie tych przepisów, a w efekcie należało przyjąć, iż czyn wypełnia znamiona czynu o niskiej szkodliwości dla finansów publicznych.

 

NSA zauważył jednak, że zgodnie z art. 18 pkt 1 uondfp naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaniechanie przeprowadzenia lub rozliczenia inwentaryzacji albo przeprowadzenie lub rozliczenie inwentaryzacji w sposób niezgodny z przepisami ustawy o rachunkowości. W sprawie niewątpliwie zaniechano przeprowadzenia inwentaryzacji komputerów oraz nie objęto inwentaryzacją niektórych środków trwałych będących włas­nością urzędu gminy.


Zgodnie z art. 4a ust. 1 uor kierownik jednostki jest zobowiązany do zapewnienia, by sprawozdania finansowe były zgodne z wymaganiami ustawy. Pominięcie komputerów w planie inwentaryzacyjnym zatwierdzonym przez skarżącego niewątpliwie naruszało normę art. 26 ust. 1 uor. Zgodnie z tym przepisem jednostki przeprowadzają na ostatni dzień każdego roku obrotowego inwentaryzację aktywów pieniężnych (z wyjątkiem zgromadzonych na rachunkach bankowych), papierów wartościowych w postaci materialnej, rzeczowych składników aktywów obrotowych, środków trwałych oraz nieruchomości zaliczonych do inwestycji, z zastrzeżeniem pkt 3, a także maszyn i urządzeń wchodzących w skład środków trwałych w budowie – drogą spisu ich ilości z natury, wyceny tych ilości, porównania wartości z danymi ksiąg rachunkowych oraz wyjaśnienia i rozliczenia ewentualnych różnic.

 

Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 3 pkt 1 uor termin i częstotliwość inwentaryzacji określone w ust. 1 uważa się za dotrzymane, jeżeli inwentaryzację składników aktywów – z wyłączeniem aktywów pieniężnych, papierów wartościowych, produktów w toku produkcji oraz materiałów, towarów i produktów gotowych, określonych w art. 17 ust. 2 pkt 4 – rozpoczęto nie wcześniej niż 3 miesiące przed końcem roku obrotowego, a zakończono do 15 dnia następnego roku, ustalenie zaś stanu nastąpiło przez dopisanie lub odpisanie od stanu stwierdzonego drogą spisu z natury lub potwierdzenia salda – przychodów i rozchodów (zwiększeń i zmniejszeń), jakie miały miejsce między datą spisu lub potwierdzenia a dniem ustalenia stanu wynikającego z ksiąg rachunkowych, przy czym stan wynikający z ksiąg rachunkowych nie może być ustalony po dniu bilansowym.

Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy termin również uważa się za zachowany, jeżeli inwentaryzację nieruchomości zaliczonych do środków trwałych oraz inwestycji, jak też znajdujących się na terenie strzeżonym innych środków trwałych oraz maszyn i urządzeń wchodzących w skład środków trwałych w budowie – przeprowadzono raz w ciągu 4 lat.

W rozpoznawanej sprawie cel inwentaryzacji, jakim jest ustalenie stanu środków majątkowych jednostki i odzwierciedlenie tego w księgach rachunkowych za rok obrotowy, na który przypadał termin inwentaryzacji – rok 2012, nie został osiągnięty, gdyż bezspornie inwentaryzacja składników majątku jednostki nie została przeprowadzona zgodnie z normą prawną.

Skarżący, oprócz stwierdzenia, że nie wiązał go termin do przeprowadzenia inwentaryzacji, nie przedstawił swojej spójnej interpretacji spornych przepisów, jakkolwiek stwierdził, że skoro nie wiązał go żaden termin, a w 2015 r. przeprowadził inwentaryzację spornych składników majątku, to nie mógł złamać normy prawnej, zatem nie mógł dopuścić się czynu, do którego zastosowanie miałaby norma art. 28 ust. 1 uondfp.

NSA podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, że brak uszczupleń finansowych nie ma wpływu na ocenę szkodliwości czynów o charakterze formalnym. Szkodliwość jest pojęciem szerszym, w którym obok aspektu szkody w rozumieniu materialnym bierze się pod uwagę wagę naruszonych obowiązków, sposób i okoliczności naruszenia. Z tych też względów szkodliwość dla finansów publicznych przejawiać się może również w naruszaniu procedur, w tym przepisów dotyczących sposobu i zakresu inwentaryzacji składników majątku urzędu.

 

[...]

 

Anna Packo
prawnik, członek Krajowej Izby Odwoławczej; od kilkunastu lat zajmuje się zamówieniami publicznymi 

Artykuł pochodzi z miesięcznika: Przetargi Publiczne

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne