Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modyfikacje systemu...

31 Grudzień 2020 
Od 14 grudnia ub.r. zamawiający i wykonawcy mogą korzystać ze zmienionego systemu do...

Kanał przez Mierzeję Wiślaną

31 Grudzień 2020 
Budową drugiego etapu budowy kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną, drogi wodnej z...

Fundusz Inwestycji Lokalnych

31 Grudzień 2020 
Rządowy Fundusz Inwestycji Lokalnych – czyli program bezzwrotnego wsparcia dla...

Egzekwowanie kar umownych

Data publikacji: 02-09-2020 Autor: Sylwia Mosur-Blezel
Rys. B. Brosz

Przepisy pzp nie regulują szczegółowo spraw związanych z dochodzeniem roszczeń z tytułu zawartych umów o zamówienie publiczne.

 

Wyjątkiem są regulacje dotyczące zabezpieczenia należytego wykonania umowy (art. 147–151) oraz obligatoryjnych zapisów o karach umownych w umowach o roboty budowlane (art. 143b ust. 9 i art. 143d ust. 1 pkt 7). Poza tym w treści art. 139 ust. 1 pzp odsyła do przepisów kodeksu cywilnego (kc) jako aktu prawnego właściwego do stosowania w sprawach umów o zamówienie publiczne w sytuacjach, gdy materia umów nie jest uregulowana w pzp.


Zgodnie z treścią art. 483 § 1 kc w umowie można zastrzec obowiązek naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez zapłatę określonej sumy, zdefiniowanej jako kara umowna. Przepis ten nie precyzuje jednak, jakiego rodzaju nienależyte wykonanie zobowiązania stanowić może przesłankę żądania kary umownej. W związku z tym uznać należy, że może ona mieć zastosowanie w każdym przypadku, jeżeli tylko zobowiązanie zostanie wykonane w sposób nie w pełni odpowiadający warunkom umowy.


W sytuacji gdy ziści się przesłanka opisana w umowie jako podstawa do naliczenia wykonawcy kary umownej, zamawiający nie może odstąpić od jej zastosowania. Wynika to wprost z dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Przepis ten stanowi, że naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niepobranie lub niedochodzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo pobranie lub dochodzenie tej należności w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia. Co więcej, podstawę do oceny dochodzenia roszczenia powinno stanowić ustalenie wysokości kar umownych zgodne z treścią zawartej umowy, nie zaś miarkowane w dowolny sposób z uwzględnieniem innych okoliczności. Takie jest rozumienie cytowanego przepisu, na co wskazała Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych (GKO) w orzeczeniu z 12 marca 2018 r. (BDF1.4800.55.2017). W orzeczeniu tym przedmiotem rozważań było rozróżnienie czynności niedochodzenia należności od czynności ich niepobrania.

 

[...]

 

Sylwia Mosur-Blezel
ekspert z zakresu zamówień publicznych, główny specjalista w instytucji współfinansującej projekty unijne i środowiskowe; odznaczona przez Prezydenta RP brązowym medalem za długoletnią służbę

Artykuł pochodzi z miesięcznika: Przetargi Publiczne

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne