Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

LiveChat w PARP

30 Styczeń 2020 
Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości uruchomiła nowy kanał kontaktu z...

Sygnalizacja dla zapatrzonych...

30 Styczeń 2020 
Warszawa testuje nowe oznaczenia przejść dla pieszych, które wyświetlają na chodnikach...

Narzędzia do obliczania LCC

30 Styczeń 2020 
W ramach inicjatywy służącej szerszemu uwzględnianiu kosztów cyklu życia w zamówieniach...

Komisja Europejska chce zmiany ustawy

Data publikacji: 01-10-2007 Autor: Jacek Jerka
Tagi:    siwz   zamówienia publiczne
Autor: P. Kanarek

Komisja Europejska ma wątpliwości, czy Polska – nowelizując ustawę Prawo zamówień publicznych – w odpowiedni sposób wprowadziła do swojego prawa zapisy zawarte w unijnej dyrektywie. Jeśli te obawy się potwierdzą, czekają nas kolejne zmiany w ustawie.

Zgodnie z pkt 2 preambuły do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (DzUrz UE L.04.134.114 z późn. zm.) udzielanie zamówień ma na celu poszanowanie zasad traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności zasadę swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, a także zasad, które się z nich wywodzą: równego traktowania, niedyskryminacji, wzajemnej uznawalności, proporcjonalności oraz przejrzystości. Parlament Europejski i Rada zastrzegły jednak, że w przypadku zamówień publicznych powyżej określonych wartości wskazane jest opracowanie wspólnotowych przepisów koordynujących krajowe procedury udzielania takich zamówień, które będą oparte na tych zasadach w sposób umożliwiający ich skuteczne wdrożenie oraz zapewniający otwarcie zamówień publicznych na konkurencję. Wspomniane przepisy służące koordynacji powinny być interpretowane zgodnie z wymienionymi wyżej regułami i zasadami oraz innymi regułami traktatu.

Harmonizacja przepisów

Osiągnięciu wyżej wymienionych celów służy koordynacja przepisów każdego z państw członkowskich. Dyrektywy dotyczące zamówień publicznych, w tym wspomniana dyrektywa, zobowiązują państwa członkowskie Unii Europejskiej do dostosowania krajowych przepisów w tym zakresie. O ile przepisy rozporządzeń właściwych organów Unii znajdują bezpośrednie zastosowania w porządku prawnym poszczególnych państw Wspólnoty, o tyle dyrektywy – co do zasady – wymagają implementacji do porządku prawnego poszczególnych państw. Dyrektywy są skierowane do krajów członkowskich i zobowiązują je do harmonizacji ich przepisów z przepisami dyrektyw, z tym że dobór środków mających na celu ich skuteczne wdrożenie pozostawiono poszczególnym państwom.

 

O ile wybór metod implementacji przepisów dyrektyw do porządku prawnego danego państwa pozostawiono swobodnemu uznaniu władz krajów członkowskich, o tyle osiągnięcie celów przyjęcia dyrektyw jest już stanowczo egzekwowane przez organy Unii Europejskiej. W orzeczeniu z 17 listopada 1993 r. w sprawie C-71/92 (w: D. Piasta, Zamówienia publiczne w Unii Europejskiej. Orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, część II, UZP 2000 r., s. 104) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że wdrożenie dyrektywy do ustawodawstwa krajowego nie wymaga, żeby jej przepisy zostały inkorporowane dosłownie i w całości do przepisów krajowych. ETS uznał, że tam, gdzie celem dyrektywy jest nadanie praw jednostce, może ona korzystać z pełni praw i w razie potrzeby powoływać się na te prawa przed sądem krajowym. Oznacza to w niektórych przypadkach, że przepisy dyrektywy będzie się stosowało wprost (tzw. direct effect).

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne