Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Pakiet wolnościowy

27 Listopad 2019 
Prawo budowlane ma się stać proobywatelskie, deregulacyjne i wolnościowe – taki cel...

Realizacja programów unijnych

27 Listopad 2019 
Portal Funduszy Europejskich opublikował dane dotyczące postępów w realizacji programów...

Zmiana ustawy o zasadach...

27 Listopad 2019 
6 listopada 2019 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o zasadach...

Skarga na szczegółowość specyfikacji technicznej

Data publikacji: 02-10-2019 Autor: Zbigniew Raczkiewicz

Omawiamy wyrok wydany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w którym rozstrzygano spór dotyczący uznaniowości przy formułowaniu specyfikacji technicznych zamówienia.

 

W październiku 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE) wydał wyrok w sprawie C-413/171, dotyczącej zakresu uznaniowości instytucji zamawiającej w odniesieniu do szczegółowości sformułowania zapisów specyfikacji technicznej.

W czerwcu 2016 r. poliklinika Dainava w Kownie (Litwa) wszczęła przetarg nieograniczony, którego przedmiotem był wynajem sprzętu medycznego do diagnostyki laboratoryjnej i zakup usług i materiałów w celu zapewnienia działania takiego sprzętu. Przetarg został podzielony na 13 części, z których jedna, o szacunkowej wartości 250 000 euro, stała się zarzewiem późniejszego sporu sądowego.

Na początku lipca 2016 r. Roche Lietuva (potencjalny oferent) zakwestionował zapisy specyfikacji technicznej, które jego zdaniem ograniczały w sposób nieuzasadniony konkurencję wśród dostawców ze względu na wysoki stopień szczegółowości, oraz że w rzeczywistości były one dopasowane do cech wyrobów określonych producentów analizatorów krwi (zob. pkt 10 orzeczenia TSUE). Poliklinika Dainava zmieniła niektóre z zapisów specyfikacji technicznej, jednak nie wszystkie, co spowodowało wniesienie przez Roche Lietuva skargi do sądu.

Rzeczona skarga została oddalona zarówno w pierwszej instancji (w październiku 2016 r.), jak i w apelacji (w grudniu 2016 r.). Rozpatrujące ją sądy orzekły (zob. pkt 12 orzeczenia TSUE), że:

– poliklinika Dainava prawidłowo zastosowała przysługujący jej zakres uznaniowości przy sporządzaniu szczegółowych specyfikacji technicznych w świetle swoich wymogów opartych na jakości badań i ochronie zdrowia ludzkiego;
– Roche Lietuva nie wykazał, że przetarg był dopasowany do konkretnego sprzętu lub konkretnych producentów.

Pod koniec grudnia 2016 r. postępowanie przetargowe zostało unieważnione w następstwie żądania litewskiego urzędu ds. zamówień publicznych, który stwierdził naruszenie innych przepisów niż te związane z zapytaniem prejudycjalnym, które doprowadziło do wyroku w sprawie C-413/17.

W styczniu 2017 r. Roche Lietuva wniósł skargę kasacyjną do litewskiego sądu najwyższego, który w czerwcu 2017 r. zarządził z urzędu wznowienie postępowania.

Litewski sąd najwyższy poddał refleksji granice uznania instytucji zamawiającej przy sporządzaniu specyfikacji technicznej. Jako że nie był w stanie samodzielnie rozstrzygnąć tej kwestii, zwrócił się do Trybunału z zapytaniem w tym zakresie.

Zapytanie prejudycjalne

Litewski sąd najwyższy wystosował do TSUE pytanie prejudycjalne o następującej treści: „Czy przepisy art. 2 i 23 dyrektywy 2004/18 oraz załącznika VI do tej dyrektywy (łącznie bądź oddzielnie, lecz bez ograniczania się do tych przepisów) należy interpretować i rozumieć w ten sposób, że w przypadku gdy instytucja zamawiająca – zakład opieki zdrowotnej – zamierza nabyć towary (sprzęt medyczny i materiały diagnostyczne) lub określone prawa do nich w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, aby być w stanie samodzielnie wykonywać badania, zakres uznania tej instytucji zamawiającej obejmuje uprawienie do ustanowienia w specyfikacji technicznej tylko takich wymogów dla tych towarów, które nie opisują w oderwaniu poszczególnych operacyjnych (technicznych) i użytkowych (funkcjonalnych) cech sprzętu lub materiałów, lecz określają parametry jakościowe badań, które mają być wykonywane, oraz charakterystykę funkcjonalną laboratorium badawczego, których treść powinna zostać opisana oddzielnie w specyfikacji warunków danego zamówienia publicznego?”.

Rozważania Trybunału

Na wstępie (pkt 17–20 orzeczenia) Trybunał zauważył, że postępowanie przetargowe zostało wszczęte po upływie terminu transpozycji dyrektywy 2014/24/UE2. Bazując na swoim wcześ­niejszym orzecznictwie, jak również biorąc pod uwagę zbieżność przepisów zawartych w dyrektywie 2004/18/WE3 oraz zastępującej ją dyrektywie 2014/24/UE, postanowił, że dokona wykładni przepisów tej ostatniej. Następnie (pkt 21–24) wskazał przyczyny, dla których zdecydował się odpowiedzieć na pytanie prejudycjalne, mimo że dotyczyło ono postępowania przetargowego, które zostało unieważnione. W kolejnych punktach orzeczenia (25–27) Trybunał przypomniał zasady dotyczące formułowania specyfikacji technicznych, określone w art. 42 dyrektywy 2014/24/UE, by wyciągnąć z nich następujące wnioski:

– między zasadami sporządzania specyfikacji technicznej, zdefiniowanymi w art. 42 ust. 3 dyrektywy 2014/24/UE, nie istnieje hierarchia (pkt 28);

 

[...]

 

Niniejszy artykuł zawiera wyłącznie poglądy Autora i nie powinien być utożsamiany z oficjalnym stanowiskiem Komisji Europejskiej.

 

Zbigniew Raczkiewicz
kierownik sektora przetargów Urzędu Publikacji Unii Europejskiej; doktor nauk ekonomicznych specjalizujący się w problematyce zamówień publicznych 

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne