Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Radiotelefony dla SW

22 Lipiec 2020 
Służba Więzienna (SW) planuje zakup 1241 sztuk radiotelefonów przenośnych wraz z...

Funduszowy pakiet...

22 Lipiec 2020 
Podmioty korzystające z projektów współfinansowanych ze środków unijnych, których...

Tarcza 4.0

22 Lipiec 2020 
Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych...

Dokumenty niemieckich wykonawców

Data publikacji: 28-03-2019 Autor: Izabella Sobieraj
Tagi:    oświadczenie

Jakie dokumenty wymagane przez niemieckie prawo regulujące udzielanie zamówień publicznych będą adekwatne w postępowaniach prowadzonych przez polskich zamawiających na gruncie polskich przepisów?

 

Przyjęcie dyrektyw zamówieniowych z 2014 r. stanowiło duży krok w kierunku otwarcia polskiego rynku zamówień publicznych na międzynarodową konkurencję. Zamawiający wymagają złożenia jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia oraz korzystają z repozytorium zaświadczeń e-Certis. Mimo to nie wszystkie wątpliwości związane z dokumentami zagranicznych wykonawców zostały wyeliminowane.

Jak wskazano w motywie 84 dyrektywy 2014/24/UE, „wielu wykonawców, zwłaszcza MŚP, uważa, że jedną z głównych przeszkód dla ich uczestnictwa w zamówieniach publicznych są obciążenia administracyjne wynikające z konieczności przedstawienia znacznej liczby zaświadczeń lub innych dokumentów dotyczących kryteriów wykluczenia i kwalifikacji. Ograniczenie takich wymogów, na przykład przez zastosowanie jednolitego europejskiego dokumentu zamówienia obejmującego zaktualizowane oświadczenie własne, mogłoby w znacznym stopniu uprościć procedurę z korzyścią zarówno dla instytucji zamawiających, jak i wykonawców”. Na wstępnym etapie procedury niewątpliwie JEDZ ogranicza biurokrację i pomaga zaoszczędzić czas. Jednak po wyborze oferty danego wykonawcy jako najkorzystniejszej aktualizuje się po jego stronie obowiązek dostarczenia niezbędnych dokumentów w celu potwierdzenia, że istotnie podstawy wykluczenia wobec niego nie zachodzą (zob. art. 26 ust. 1 pzp).

Rozporządzenie z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy w postępowaniu o udzielenie zamówienia (dalej: rozporządzenie w sprawie dokumentów), zawiera katalog dokumentów, które mogą być przedkładane w postępowaniu przez wykonawców, także zagranicznych. Obecnie, zgodnie z art. 26 ust. 7 pzp zamawiający powinni również korzystać z internetowego repozytorium zaświadczeń e-Certis oraz wymagać od wykonawców zagranicznych przede wszystkim takich rodzajów zaświadczeń lub dokumentów, które objęte są tym repozytorium. Nie uwzględnia ono jednak różnic w zakresie treściowym tych dokumentów, wynikających ze zróżnicowania podstaw prawnych obowiązujących w poszczególnych krajach.

W niniejszym artykule analizie poddane zostały wyłącznie dokumenty przedsiębiorców niemieckich, potwierdzające brak obligatoryjnych podstaw wykluczenia wykonawcy z postępowania w świetle dotychczasowego orzecznictwa Krajowej Izby Odwoławczej.

Potwierdzenie niekaralności

Stosownie do § 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dokumentów w celu potwierdzenia braku podstaw do wykluczenia wykonawcy z udziału w postępowaniu w zakresie określonym w art. 24 ust. 1 pkt 13, 14 i 21 pzp oraz odnośnie do skazania za wykroczenie na karę aresztu, w zakresie określonym przez zamawiającego na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 5 i 6 pzp, zamawiający może żądać informacji z Krajowego Rejestru Karnego, wystawionej nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert albo wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Wykonawca mający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien złożyć, zamiast informacji z Krajowego Rejestru Karnego (KRK), informację z odpowiedniego rejestru albo, w przypadku braku takiego rejestru, inny równoważny dokument wydany przez właściwy organ sądowy lub administracyjny kraju, w którym wykonawca ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania lub miejsce zamieszkania ma osoba, której dotyczy informacja albo dokument, w zakresie ww. podstaw wykluczenia.

Dopiero w sytuacji gdy w kraju tym nie wydaje się dokumentów, o których mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dokumentów, zastępuje się je dokumentem zawierającym odpowiednio oświadczenie wykonawcy, ze wskazaniem osoby albo osób uprawnionych do jego reprezentacji, lub oświadczenie osoby, której dokument miał dotyczyć, złożone przed notariuszem lub przed organem sądowym, administracyjnym albo organem samorządu zawodowego lub gospodarczego właściwym ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania wykonawcy lub miejsce zamieszkania tej osoby (§ 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie dokumentów). Na gruncie tego przepisu wykształciło się bogate orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej. Jednak jak dotąd Izba nie wypracowała jednolitego stanowiska w tym zakresie.

Podobnie jak w Polsce, w Niemczech fakt skazania wyrokiem sądu jest odnotowywany w rejestrze. W Niemczech funkcjonują dwa rejestry prowadzone przez Bundesamt für Justiz (Federalny Urząd Sprawiedliwości) z siedzibą w Bonn i oba figurują w repozytorium e-Certis. Są to: Bundeszentralregister (Centralny Rejestr Federalny) oraz Gewerbezentralregister (Centralny Rejestr Działalności Gospodarczej).

Bundeszentralregister zawiera dane osób, wobec których zapadło prawomocne orzeczenie sądowe. Od polskiego KRK rejestr ten odróżnia treść zaświadczenia o niekaralności. Zgodnie z przepisami obowiązującej w tym zakresie ustawy niemieckiej1 wyciąg z rejestru nie zawiera m.in. informacji dotyczących skazania, w wyniku którego orzeczono karę pieniężną nie większą niż dziewięćdziesiąt stawek dziennych lub karę pozbawienia wolności lub areszt karny nie większe niż trzy miesiące, jeżeli w rejestrze nie ma wpisanej jeszcze innej kary. Wniosek o wydanie zaświadczenia można złożyć online, podlega on opłacie, a termin oczekiwania wynosi ok. 1–2 tygodnie. Powstaje pytanie, czy przedłożenie tego zaświadczenia jest wystarczającym dowodem na niepodleganie wykluczeniu na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 13 i 14 pzp. W tej kwestii niejednokrotnie wypowiadała się Izba:

Wyrok KIO z 20 sierpnia 2010 r. (KIO/UZP 1668/10)

„Nie sposób także uznać, że racjonalny ustawodawca, przewidując w przepisach rozporządzenia w pierwszej kolejności obowiązek wykazywania warunku w zakresie niekaralności, poprzez zaświadczenie właściwego organu, a dopiero w drugiej kolejności, poprzez dokument zawierający oświadczenie osoby, pominął oczywisty brak tożsamości porządków prawnych różnych państw. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, iż odwołujący się obowiązany był złożyć dokument zawierający oświadczenie złożone przed notariuszem bądź innym uprawnionym organem. Oświadczenie takie składa się bowiem dopiero w sytuacji, gdy w miejscu zamieszkania członka zarządu nie wydaje się zaświadczeń potwierdzających niekaralność”.

 

[...]

 

Izabella Sobieraj
prawnik w Kancelarii Prawnej PIERÓG & Partnerzy  

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

Spis treści Numer niedostępny Zamów prenumeratę

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne