Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modernizacja dróg łączących...

31 Grudzień 2019 
O blisko 12 mln euro wzrosną inwestycje w infrastrukturę drogową na polsko-słowackim...

Zamówienia z branży IT dla...

31 Grudzień 2019 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który ma ponad 24 mln klientów, ma też największy system...

Centrum Usług Społecznych

31 Grudzień 2019 
Usługi społeczne są ważnym obszarem inwestycji finansowanych z Funduszy Europejskich.

Odwołanie na wybór oferty najkorzystniejszej

Data publikacji: 30-11-2017 Autor: Paweł Adam Trojan

Uprawnienie wykonawców do kontroli – w drodze środków ochrony prawnej – czynności podejmowanych przez podmioty zamawiające powinno być jednoznaczne i nie powinno nastręczać trudności interpretacyjnych.

Czynność wyboru oferty najkorzystniejszej, stanowiąca zwieńczenie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i przedsionek do podpisania umowy, stała się w ostatnim czasie przedmiotem sporów doktrynalnych i wątpliwości w orzecznictwie. Nastąpiło to na skutek zmiany art. 180 ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych w związku z wejściem w życie nowelizacji pzp z dnia 22 czerwca 2016 r.

Z jednej strony należy pozytywnie ocenić rozszerzenie przez ustawodawcę katalogu przesłanek zaskarżenia w postępowaniach poniżej progów UE. Taki postulat był bowiem od wielu lat zgłaszany przez środowiska związane z systemem zamówień publicznych, w tym środowiska naukowe, związane z organizacjami przedsiębiorców oraz Krajową Izbę Odwoławczą. Z drugiej strony uprawnienie wykonawców do kontroli – w drodze środków ochrony prawnej – czynności podejmowanych przez podmioty zamawiające powinno być jednoznaczne i nie powinno nastręczać trudności interpretacyjnych. Dotyka ono bowiem kognicji organów rozpoznających środki ochrony prawnej i stanowi instrument dochodzenia przez wykonawców swoich praw w sformalizowanej procedurze, której zakończeniem jest wydanie indywidualnego orzeczenia kształtującego prawa i obowiązki uczestników danego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Zatem ze względu na prawnokształtujący charakter orzeczenia nie może być wątpliwości co do tego, czy proces zainicjowania postępowania odwoławczego przebiegał w sposób prawidłowy.

Trzeba wskazać, że zagadnienie to leży poza zakresem dyrektyw, gdyż odnosi się do postępowań o wartości poniżej progów UE – a zatem nie może być oceniane pod względem zgodności z przepisami UE regulującymi tę materię. W tym wypadku pozostaje ono w wyłącznej kompetencji regulacyjnej ustawodawcy krajowego.

Podstawa prawna

Ustawodawca krajowy dokonał zmiany zakresu zaskarżenia w tzw. postępowaniach podprogowych przy okazji implementacji przepisów dyrektywy 2014/24/UE i dyrektywy 2014/25/UE, wprowadzając punkt 6 do treści art. 180 ust. 2 pzp, obejmujący prawo do wniesienia odwołania wobec czynności wyboru oferty najkorzystniejszej. Jednak przesłanka ta już na etapie prac legislacyjnych budziła wątpliwości interpretacyjne, które swoje odzwierciedlenie znalazły na etapie jej stosowania po wejściu w życie omawianego przepisu. Z jednej strony sposób interpretacji tej przesłanki związany był z oczekiwaniami wykonawców, z drugiej zaś strony został on skonfrontowany z wewnętrzną logiką ustawy Prawo zamówień publicznych, a w szczególności z przepisami działu VI pzp („Środki ochrony prawnej”).

W niniejszym artykule zostanie zaprezentowane, jak zmieniało się podejście do tej przesłanki w wyniku kontroli instancyjnej orzecznictwa Krajowej Izby Odwoławczej, a także omówione zostaną rysujące się na przyszłość problemy praktyczne związane ze stosowaniem normy prawnej uregulowanej w treści art. 180 ust. 2 pkt 6 pzp.

Wąskie ujęcie przesłanki z art. 180 ust. 2 pkt 6 pzp

Wraz z wejściem w życie tego przepisu pojawiły się wątpliwości związane z jego interpretacją. Już w pierwszym okresie jego obowiązywania ukształtowały się dwa zasadnicze podejścia do tej przesłanki. Pierwszym z nich było tzw. ujęcie wąskie, polegające na przyjęciu, że w ramach pojęcia „wybór oferty najkorzystniejszej” mieści się ocena ofert na podstawie kryteriów ich oceny. Ujęcie to było reprezentowane jednolicie przez Krajową Izbę Odwoławczą, gdyż za jego zasadnością przemawiał szereg argumentów. Wśród jego zalet w orzecznictwie wskazywano dopuszczenie zaskarżalności jednego z podstawowych elementów mogących stanowić barierę dostępu do zamówienia (tj. oceny ofert na podstawie kryteriów ich oceny, które to – obok sformułowania warunków udziału w postępowaniu, opisu przedmiotu zamówienia oraz wyboru trybu udzielenia zamówienia – stanowią zasadnicze przeszkody w dostępie do zamówienia); łatwość w zdefiniowaniu i określeniu pełnego zakresu zaskarżenia w postępowaniach o wartości poniżej progów UE oraz wyeliminowanie problemów, które mogą się pojawić w postępowaniach dwuetapowych.

[...]

Paweł Adam Trojan
prawnik, specjalista w zakresie zamówień publicznych; w latach 2008–2010 specjalista w Departamencie Kontroli Doraźnej UZP; od 2010 r. członek KIO, pełniący funkcję Prezesa Izby w latach 2013–2016

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne