Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modyfikacje systemu...

31 Grudzień 2020 
Od 14 grudnia ub.r. zamawiający i wykonawcy mogą korzystać ze zmienionego systemu do...

Kanał przez Mierzeję Wiślaną

31 Grudzień 2020 
Budową drugiego etapu budowy kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną, drogi wodnej z...

Fundusz Inwestycji Lokalnych

31 Grudzień 2020 
Rządowy Fundusz Inwestycji Lokalnych – czyli program bezzwrotnego wsparcia dla...

Kodeks cywilny (cz. 1)

Data publikacji: 02-10-2008 Autor: mec. Anna Specht-Schampera, Katarzyna Skiba-Kuraszkiewicz
Autor: Bartłomiej Brosz

Ustawa Prawo zamówień publicznych w pewnych kwestiach odsyła do przepisów kodeksu cywilnego, regulując zgodnie z jego zasadami np. kwestie zawierania umów, terminów czy też pełnomocnictw.

Ustawa z dnia 29 stycznia 2004r. – Prawo zamówień publicznych (DzU z 2007 r. nr 223, poz. 1655 – dalej: Pzp) w art. 2 pkt 13 definiuje zamówienia publiczne jako odpłatne umowy zawierane między zamawiającym a wykonawcą, których przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane. Innymi słowy, postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zmierza do zawarcia umowy cywilnoprawnej, co w systemie prawa sytuuje Pzp w części prawa cywilnego. Potwierdzeniem tego jest odesłanie zawarte w art. 14 Pzp. Powołany przepis stanowi bowiem, że do czynności podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (DzU nr 16, poz. 93 z późn. zm. – dalej: kc), jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Odesłanie do kc zawiera także przepis art. 139 Pzp, w odniesieniu do umów w sprawach zamówień publicznych. Ich brzmienie przesądza jednoznacznie, że kc zawiera przepisy ogólne, w stosunku do których Pzp stanowi lex specialis.

Podstawowe zasady

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wskazał wyraźnie w wyroku z dnia 25 stycznia 2005 r., iż „nie ma wątpliwości, że cywilistyczna konstrukcja umów o zamówienie publiczne opiera się na przepisach prawa cywilnego, w tym części ogólnej Kodeksu cywilnego o składaniu oświadczeń i zawieraniu umów” (sygn. akt II Ca 693/5)1. Warto w tym miejscu zaznaczyć także, iż powyższe odesłanie nakazuje stosować przepisy kc wprost w zakresie odrębnie nieuregulowanym przez Pzp, a nie jedynie odpowiednio. Stanowisko takie podkreśliła Krajowa Izba Odwoławcza m.in. w wyroku z dnia 4 marca 2008 r. (sygn. akt KIO/UZP 132/08). Uczestnicy postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zdają się jednak zapominać, iż Pzp jest aktem w znacznej części funkcjonalnym (proceduralnym), co nie tylko pozwala, lecz wręcz zmusza do stosowania przepisów kc.2 Wobec pojawiających się często w praktyce problemów z zastosowaniem przepisów kc w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, cykl artykułów, w tym niniejszy, ma na celu przybliżenie czy też przypomnienie instytucji, zasad opisanych w kc, mających, w mojej ocenie, podstawowe znaczenie czynności podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców, tj. przepisy zawarte w Tytule IV Księgi Pierwszej „Czynności prawne”, w szczególności w zakresie ważności czynności prawnych oraz przepisy zawarte w Tytule III Księgi Trzeciej „Ogólne przepisy o zobowiązaniach umownych” (art. 384-396 kc). Nie budzi wątpliwości, iż w toku postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający i wykonawcy dokonują czynności prawnych, których treść podlega kontroli z uwzględnieniem kryteriów oceny wynikających w szczególności z art. 5 i 58 kc. Na tej samej zasadzie przedmiotowej kontroli podlegają oferty składane przez wykonawców3, wobec ugruntowanego poglądu orzecznictwa nakazującego badanie ważności ofert przede wszystkim w oparciu o przepisy kc.4 Zasada ta została przez ustawodawcę szczególnie podkreślona w art. 89 ust. 1 pkt 8 Pzp, który nakazuje zamawiającemu odrzucić ofertę nieważną na podstawie odrębnych przepisów.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne