Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Nowe Prawo zamówień...

30 Październik 2019 
14 października 2019 r. Prezydent RP podpisał zupełnie nowe – długo procedowane i...

Muzeum Sztuki Nowoczesnej

30 Październik 2019 
Budowa nowego budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie rozpoczęła się w czerwcu 2019...

Ogólnopolski Szczyt...

30 Październik 2019 
W dniach 26–27 września 2019 r. w Siedlcach odbyła się V edycja Ogólnopolskiego Szczytu...

Kodeks cywilny (cz. 1)

Data publikacji: 02-10-2008 Autor: mec. Anna Specht-Schampera, Katarzyna Skiba-Kuraszkiewicz
Autor: Bartłomiej Brosz

Ustawa Prawo zamówień publicznych w pewnych kwestiach odsyła do przepisów kodeksu cywilnego, regulując zgodnie z jego zasadami np. kwestie zawierania umów, terminów czy też pełnomocnictw.

Ustawa z dnia 29 stycznia 2004r. – Prawo zamówień publicznych (DzU z 2007 r. nr 223, poz. 1655 – dalej: Pzp) w art. 2 pkt 13 definiuje zamówienia publiczne jako odpłatne umowy zawierane między zamawiającym a wykonawcą, których przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane. Innymi słowy, postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zmierza do zawarcia umowy cywilnoprawnej, co w systemie prawa sytuuje Pzp w części prawa cywilnego. Potwierdzeniem tego jest odesłanie zawarte w art. 14 Pzp. Powołany przepis stanowi bowiem, że do czynności podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (DzU nr 16, poz. 93 z późn. zm. – dalej: kc), jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Odesłanie do kc zawiera także przepis art. 139 Pzp, w odniesieniu do umów w sprawach zamówień publicznych. Ich brzmienie przesądza jednoznacznie, że kc zawiera przepisy ogólne, w stosunku do których Pzp stanowi lex specialis.

Podstawowe zasady

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wskazał wyraźnie w wyroku z dnia 25 stycznia 2005 r., iż „nie ma wątpliwości, że cywilistyczna konstrukcja umów o zamówienie publiczne opiera się na przepisach prawa cywilnego, w tym części ogólnej Kodeksu cywilnego o składaniu oświadczeń i zawieraniu umów” (sygn. akt II Ca 693/5)1. Warto w tym miejscu zaznaczyć także, iż powyższe odesłanie nakazuje stosować przepisy kc wprost w zakresie odrębnie nieuregulowanym przez Pzp, a nie jedynie odpowiednio. Stanowisko takie podkreśliła Krajowa Izba Odwoławcza m.in. w wyroku z dnia 4 marca 2008 r. (sygn. akt KIO/UZP 132/08). Uczestnicy postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zdają się jednak zapominać, iż Pzp jest aktem w znacznej części funkcjonalnym (proceduralnym), co nie tylko pozwala, lecz wręcz zmusza do stosowania przepisów kc.2 Wobec pojawiających się często w praktyce problemów z zastosowaniem przepisów kc w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, cykl artykułów, w tym niniejszy, ma na celu przybliżenie czy też przypomnienie instytucji, zasad opisanych w kc, mających, w mojej ocenie, podstawowe znaczenie czynności podejmowanych przez zamawiającego i wykonawców, tj. przepisy zawarte w Tytule IV Księgi Pierwszej „Czynności prawne”, w szczególności w zakresie ważności czynności prawnych oraz przepisy zawarte w Tytule III Księgi Trzeciej „Ogólne przepisy o zobowiązaniach umownych” (art. 384-396 kc). Nie budzi wątpliwości, iż w toku postępowania o udzielenie zamówienia zamawiający i wykonawcy dokonują czynności prawnych, których treść podlega kontroli z uwzględnieniem kryteriów oceny wynikających w szczególności z art. 5 i 58 kc. Na tej samej zasadzie przedmiotowej kontroli podlegają oferty składane przez wykonawców3, wobec ugruntowanego poglądu orzecznictwa nakazującego badanie ważności ofert przede wszystkim w oparciu o przepisy kc.4 Zasada ta została przez ustawodawcę szczególnie podkreślona w art. 89 ust. 1 pkt 8 Pzp, który nakazuje zamawiającemu odrzucić ofertę nieważną na podstawie odrębnych przepisów.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne