Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

LiveChat w PARP

30 Styczeń 2020 
Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości uruchomiła nowy kanał kontaktu z...

Sygnalizacja dla zapatrzonych...

30 Styczeń 2020 
Warszawa testuje nowe oznaczenia przejść dla pieszych, które wyświetlają na chodnikach...

Narzędzia do obliczania LCC

30 Styczeń 2020 
W ramach inicjatywy służącej szerszemu uwzględnianiu kosztów cyklu życia w zamówieniach...

Jak powstawała ustawa

Data publikacji: 02-10-2008 Autor: Jacek Jerka

Stanowienie prawa, jak również wprowadzanie zmian do już istniejących aktów prawnych jest procesem niezwykle złożonym i – niestety – długotrwałym. Prześledźmy procedurę nowelizowania przepisów na przykładzie ustawy Prawo zamówień publicznych.

Od uchwalenia w dniu 29 stycznia 2004 r. ustawy Prawo zamówień publicznych (DzU z 2007 nr 223, poz. 1655 –dalej: Pzp) ustawodawca w zasadzie każdego roku dokonuje w niej zmian. Większość użytkowników tej ustawy nie zdaje sobie sprawy, że uchwalenie lub dokonanie w niej zmiany wymaga przeprowadzenia procedury, której wynikiem jest stanowienie prawa. W niniejszym artykule zostaną omówione podstawowe etapy procesu stanowienia ustaw.

Źródła prawa

Zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (DzU z 2007 r. nn 78, poz. 483 z późn. zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa są w Polsce: Konstytucja RP, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego. Ustawa to akt normatywny parlamentu, którym może być uregulowana każda kwestia niebędąca przedmiotem regulacji konstytucyjnej. Ustawa musi być zgodna z konstytucją, natomiast z ustawą muszą być zgodne wszystkie niższe od niej akty normatywne. Rdzeniem systemu zamówień publicznych w Polsce od 2 marca 2004 r. jest ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych oraz ustawa z dnia 23 stycznia 1964 r. – Kodeks cywilny (DzU nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Wskazane wyżej akty prawne wyznaczają podstawy funkcjonowania systemu zamówień publicznych, jednakże nie są to jedyne akty prawne. W celu poprawnego udzielenia zamówienia publicznego przez zamawiającego niezbędne jest zastosowanie także wielu innych ustaw lub innych aktów prawnych, do których Pzp odnosi się wprost lub pośrednio. Szczególne znaczenie mają tu rozporządzenia. W myśl art. 92 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy w niej wskazane, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienia powinny określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Przy czym organ uprawniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1 innemu organowi. Treść wielu rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji zawartych w Pzp w sposób bardzo istotny uszczegóławia prawa i obowiązki stron biorących udział w postępowaniu o zamówienie publiczne.

Inicjatywa ustawodawcza

Inicjatywa ustawodawcza to uprawnienie do wniesienia pod obrady parlamentu projektu ustawy, z którym to uprawnieniem związany jest obowiązek parlamentu do rozpatrzenia tego projektu. W Polsce inicjatywa ustawodawcza należy do:

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne