Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Pakiet wolnościowy

27 Listopad 2019 
Prawo budowlane ma się stać proobywatelskie, deregulacyjne i wolnościowe – taki cel...

Realizacja programów unijnych

27 Listopad 2019 
Portal Funduszy Europejskich opublikował dane dotyczące postępów w realizacji programów...

Zmiana ustawy o zasadach...

27 Listopad 2019 
6 listopada 2019 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o zasadach...

Zamówieniowe esperanto

Data publikacji: 05-01-2009 Autor: Iwona Ziarniak
Tagi:    dostawa

Zamawiający z państw członkowskich UE, planując i wszczynając postępowania o udzielenie zamówień publicznych, zobowiązani są do używania jednego, wspólnego „języka” wyrażonego w formie nazw i kodów, określonych we Wspólnym Słowniku Zamówień (CPV).

Zdniem 20 grudnia 2003 r., wraz z rozporządzeniem Komisji Europejskiej (WE) nr 2151/2003 z 16 grudnia 2003 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego oraz Rady w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) pojawił się obowiązek stosowania kodów CPV do określania przedmiotu zamówienia. Z pamiętnym dniem 1 maja 2004 r., kiedy to Polska wraz z 9 innymi krajami Europy Środkowej i Południowej stała się pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej, powyższa regulacja zaczęła dotyczyć również i naszych zamawiających.

Czym jest CPV

CPV (Common Procurement Vocabulary) jest europejskim systemem klasyfikacji produktów, usług i robót budowlanych stworzonym na potrzeby zamówień publicznych.  Mając na uwadze zasady udzielania zamówień publicznych, klasyfikacja ta umożliwia wykonawcom nieskrępowany dostęp do informacji na temat zamówień publicznych i podejmowanie decyzji niezależnie od tego, z jakiego kraju pochodzi zamawiający i jakim językiem ojczystym się posługuje. Wykonawcy mają w ten sposób możliwość szybkiego zidentyfikowania przedmiotu zamówienia, bez konieczności tłumaczenia opisu tego przedmiotu i podjęcia decyzji, czy są zainteresowani danym postępowaniem, czy też nie. Zastosowanie obowiązujących kodów ułatwia zatem komunikację między zamawiającymi i wykonawcami z UE i znosi bariery w terminologii stosowanej w danej dziedzinie przy udzielaniu zamówień transgranicznych.

 

Ustawodawca w art. 30 ust. 7 ustawy Prawo zamówień publicznych (dalej: Pzp) nałożył na zamawiających obowiązek stosowania do opisu przedmiotu zamówienia nazw i kodów określonych we Wspólnym Słowniku Zamówień. Zgodnie z komentarzem UZP obowiązku „stosowania” nazw i kodów nie należy utożsamiać z obowiązkiem „podawania” tych oznaczeń przy opisie zamówienia, bowiem tego obowiązku powołany przepis nie przewiduje (zob. T. Czajkowski (red.), „Prawo zamówień publicznych. Komentarz”, Wydanie trzecie, Urząd Zamówień Publicznych, Warszawa 2007, s. 152).

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne