Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modyfikacje systemu...

31 Grudzień 2020 
Od 14 grudnia ub.r. zamawiający i wykonawcy mogą korzystać ze zmienionego systemu do...

Kanał przez Mierzeję Wiślaną

31 Grudzień 2020 
Budową drugiego etapu budowy kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną, drogi wodnej z...

Fundusz Inwestycji Lokalnych

31 Grudzień 2020 
Rządowy Fundusz Inwestycji Lokalnych – czyli program bezzwrotnego wsparcia dla...

Implementacja dyrektywy 2009/81/WE

Data publikacji: 06-05-2016 Autor: Jacek Szmalenberg

Pod koniec lat 90. XX w. na zamówienia w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa przeznaczano rocznie niemal połowę budżetu obronnego wszystkich krajów UE. Celem dyrektywy obronnej jest uregulowanie tego rynku.

 

Pierwszą próbą uregulowania zamówień obronnych było wprowadzenie w 2003 r. artykułu 296 do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE). W kolejnym roku opublikowano Zieloną Księgę w sprawie zamówień publicznych w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa (dalej: OiB), która zdefiniowała nowe wyzwania:

 

  • konieczność zwiększenia przejrzystości i otwartości rynków obronnych między poszczególnymi państwami członkowskimi UE;
  • ujednolicenie zakresu stosowania art. 296 TWE.


Podjęte konsultacje pokazały, że:

 

  • granica między zakupami w dziedzinie OiB, które były związane z podstawowymi interesami bezpieczeństwa, a zakupami, które nie były z takimi interesami związane, nie była jednoznaczna;
  • nie zawsze było jasne, jakie zasady należało stosować w przypadku danego zamówienia;
  • obowiązująca wówczas dyrektywa o zamówieniach publicznych (2004/18/WE) została uznana za niedostosowaną do wielu zamówień publicznych w dziedzinie obronności, ponieważ nie uwzględniała specyfiki zamówień w tej branży;
  • zastosowanie art. 296 TWE nadal sprawiało problemy i znacznie różniło się w poszczególnych państwach członkowskich.


W toku dalszych prac, w celu poprawy zaistniałej sytuacji, Komisja Europejska w 2005 r. ogłosiła dwie inicjatywy:

 

  • przyjęcie „Komunikatu wyjaśniającego w sprawie zastosowania artykułu 296 TWE”;
  • opracowanie dyrektywy regulującej zamówienia w dziedzinie OiB.

Postanowienia traktatowe

W konkretnej dziedzinie sektora bezpieczeństwa niewojskowego dyrektywa obronna powinna dotyczyć zamówień, które posiadają cechy podobne do zamówień w sektorze obrony i mają charakter równie newralgiczny.

Artykuł 296 ust. 1 lit. a TWE nie ogranicza się do sektora obrony, jego ogólnym celem jest bowiem ochrona informacji, których nie można nikomu ujawnić bez szkody dla podstawowych interesów bezpieczeństwa państwa (dalej: PIBP). Może to również dotyczyć zamówień publicznych na wrażliwy sprzęt, zarówno w sektorze obrony, jak i bezpieczeństwa.

Treść art. 296 ust. 1 lit. b TWE stanowi zaś podstawę zwolnienia zamówień publicznych w dziedzinie obronności z przepisów rynku wewnętrznego; jest to środek odnoszący się do handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi albo ich produkcji. Państwa członkowskie mogą korzystać z tego zwolnienia w celu udzielania zamówień w dziedzinie obronności, jeśli spełnione zostaną warunki określone w TWE zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości. Jednocześnie zakres zastosowania art. 296 ust. 1 lit. b TWE jest ograniczony koncepcją „podstawowych interesów bezpieczeństwa” oraz listą wyposażenia wojskowego, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne