Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Kraków Business Park

01 Październik 2020 
PKP Polskie Linie Kolejowe ogłosiły przetarg na przebudowę przystanku Kraków Business...

Osiągnij Sukces z PPP

01 Październik 2020 
Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej ogłosiło konkurs „Osiągnij Sukces z PPP”.

Fundusz Dróg Samorządowych

01 Październik 2020 
Fundusz Dróg Samorządowych (FDS) stanowi kompleksowy instrument wsparcia realizacji zadań...

Implementacja dyrektywy 2009/81/WE

Data publikacji: 06-05-2016 Autor: Jacek Szmalenberg

Pod koniec lat 90. XX w. na zamówienia w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa przeznaczano rocznie niemal połowę budżetu obronnego wszystkich krajów UE. Celem dyrektywy obronnej jest uregulowanie tego rynku.

 

Pierwszą próbą uregulowania zamówień obronnych było wprowadzenie w 2003 r. artykułu 296 do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE). W kolejnym roku opublikowano Zieloną Księgę w sprawie zamówień publicznych w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa (dalej: OiB), która zdefiniowała nowe wyzwania:

 

  • konieczność zwiększenia przejrzystości i otwartości rynków obronnych między poszczególnymi państwami członkowskimi UE;
  • ujednolicenie zakresu stosowania art. 296 TWE.


Podjęte konsultacje pokazały, że:

 

  • granica między zakupami w dziedzinie OiB, które były związane z podstawowymi interesami bezpieczeństwa, a zakupami, które nie były z takimi interesami związane, nie była jednoznaczna;
  • nie zawsze było jasne, jakie zasady należało stosować w przypadku danego zamówienia;
  • obowiązująca wówczas dyrektywa o zamówieniach publicznych (2004/18/WE) została uznana za niedostosowaną do wielu zamówień publicznych w dziedzinie obronności, ponieważ nie uwzględniała specyfiki zamówień w tej branży;
  • zastosowanie art. 296 TWE nadal sprawiało problemy i znacznie różniło się w poszczególnych państwach członkowskich.


W toku dalszych prac, w celu poprawy zaistniałej sytuacji, Komisja Europejska w 2005 r. ogłosiła dwie inicjatywy:

 

  • przyjęcie „Komunikatu wyjaśniającego w sprawie zastosowania artykułu 296 TWE”;
  • opracowanie dyrektywy regulującej zamówienia w dziedzinie OiB.

Postanowienia traktatowe

W konkretnej dziedzinie sektora bezpieczeństwa niewojskowego dyrektywa obronna powinna dotyczyć zamówień, które posiadają cechy podobne do zamówień w sektorze obrony i mają charakter równie newralgiczny.

Artykuł 296 ust. 1 lit. a TWE nie ogranicza się do sektora obrony, jego ogólnym celem jest bowiem ochrona informacji, których nie można nikomu ujawnić bez szkody dla podstawowych interesów bezpieczeństwa państwa (dalej: PIBP). Może to również dotyczyć zamówień publicznych na wrażliwy sprzęt, zarówno w sektorze obrony, jak i bezpieczeństwa.

Treść art. 296 ust. 1 lit. b TWE stanowi zaś podstawę zwolnienia zamówień publicznych w dziedzinie obronności z przepisów rynku wewnętrznego; jest to środek odnoszący się do handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi albo ich produkcji. Państwa członkowskie mogą korzystać z tego zwolnienia w celu udzielania zamówień w dziedzinie obronności, jeśli spełnione zostaną warunki określone w TWE zgodnie z interpretacją Trybunału Sprawiedliwości. Jednocześnie zakres zastosowania art. 296 ust. 1 lit. b TWE jest ograniczony koncepcją „podstawowych interesów bezpieczeństwa” oraz listą wyposażenia wojskowego, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne