Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modernizacja dróg łączących...

31 Grudzień 2019 
O blisko 12 mln euro wzrosną inwestycje w infrastrukturę drogową na polsko-słowackim...

Zamówienia z branży IT dla...

31 Grudzień 2019 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który ma ponad 24 mln klientów, ma też największy system...

Centrum Usług Społecznych

31 Grudzień 2019 
Usługi społeczne są ważnym obszarem inwestycji finansowanych z Funduszy Europejskich.

Status KIO a dyrektywy odwoławcze

Data publikacji: 03-12-2015 Autor: Dariusz Piasta
Tagi:    kontrola   roboty budowlane

Czy rzeczywiście istnieją podstawy do tego, by podważać przekonanie o niezależności Krajowej Izby Odwoławczej jako organu właściwego do rozstrzygania w sprawach zamówień publicznych?

W październikowym numerze „Przetargów Publicznych” ukazał się tekst zawierający rozważania dotyczące statusu i usytuowania Krajowej Izby Odwoławczej w świetle krajowych i unijnych regulacji dotyczących środków i procedur odwoławczych1. W artykule zawarto tezę o nieprawidłowym wdrożeniu w Polsce wymogów prawa unijnego, o czym miałyby świadczyć rozwiązania – a właściwie ich brak – gwarantujące niezawisłość i niezależność członków KIO. Jest to teza zaskakująca: zgodność naszych przepisów z prawem unijnym nie była do tej pory kwestionowana, a od ostatniej zmiany zarówno unijnych przepisów odwoławczych, jak i wdrażających je przepisów krajowych upłynęło już sporo czasu. Zdaniem autora teza ta nie znajduje jednak potwierdzenia ani w brzmieniu obecnych przepisów unijnych, ani w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TS lub Trybunał), zaś autorzy artykułu błędnie zinterpretowali cytowane przez siebie przepisy.

Prawo unijne

Unijne dyrektywy dotyczące procedur i środków odwoławczych (tj. dyrektywa 89/665/EWG i dyrektywa 92/13/EWG zmienione przez dyrektywę 2007/66/WE oraz 2014/23/UE; ilekroć w artykule mowa o dyrektywie odwoławczej w liczbie pojedynczej, należy przez to rozumieć dyrektywę 89/665/EWG w jej obecnym brzmieniu) określają jedynie minimalne warunki, jakim muszą odpowiadać systemy odwoławcze państw członkowskich. Szczegóły w tym zakresie pozostawiono do uregulowania państwom członkowskim, co znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie TSUE (zob. m.in. wyrok z 17 września 1997 r., C-54/96 Dorsch Consult, oraz wyrok z 24 września 1998 r., C-76/97 Walter Tögel). Zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy odwoławczej uprawnienia, jakie powinny przysługiwać organom odwoławczym, mogą być przyznane odrębnym organom odpowiedzialnym za poszczególne aspekty procedury odwoławczej. Uprawnienia te – zgodnie z dyrektywą – obejmują co najmniej: zastosowanie środków tymczasowych w celu naprawy domniemanego naruszenia lub zapobieżenia dalszym szkodom wobec podmiotów, których to dotyczy (zawieszenie lub doprowadzenie do zawieszenia postępowania o zamówienie publiczne), uchylenie lub doprowadzenie do uchylenia bezprawnych decyzji zamawiających, przyznanie odszkodowania podmiotom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia (art. 2 ust. 1), uznanie umowy w sprawie zamówienia za nieskuteczną przez „organ niezależny od instytucji zamawiającej” (art. 2d), nałożenie innych kar w przypadku nieuznania umowy za nieskuteczną przez organ odwoławczy niezależny od zamawiającego (art. 2e).

Ponadto dyrektywa odwoławcza odnosi się bezpośrednio do organów odwoławczych:

 

  • w art. 2 ust. 3 – w kontekście zawieszenia możliwości zawarcia umowy w przypadku, gdy zostało wniesione odwołanie do organu (odwoławczego) I instancji, „który jest niezależny” od zamawiającego;
  • w art. 2 ust. 8 – wymagając, aby państwa członkowskie zapewniły efektywne wykonanie decyzji organu odwoławczego;
  • w art. 2 ust. 6 – przyznając państwom członkowskim możliwość wprowadzenia zapisu, zgodnie z którym warunkiem możliwości uzyskania odszkodowania jest wcześniejsze uchylenie bezprawnej decyzji zamawiającego przez „organ mający niezbędne uprawnienia”.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne