Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Radiotelefony dla SW

22 Lipiec 2020 
Służba Więzienna (SW) planuje zakup 1241 sztuk radiotelefonów przenośnych wraz z...

Funduszowy pakiet...

22 Lipiec 2020 
Podmioty korzystające z projektów współfinansowanych ze środków unijnych, których...

Tarcza 4.0

22 Lipiec 2020 
Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych...

Status KIO

Data publikacji: 29-09-2015 Autor: mec. Katarzyna Prowadzisz, Paweł Trojan

Omawiamy stan obecny i konieczność zmiany regulacji dotyczących organu odpowiedzialnego za rozpoznawanie odwołań wnoszonych w postępowaniach o udzielenie zamówienia.

Trwające obecnie i zainicjowane przez Komisję Europejską konsultacje stanowiące przygotowanie do zmian regulacji unijnych w zakresie środków ochrony prawnej są dogodnym pretekstem do zwrócenia uwagi na usytuowanie krajowego organu rozpoznającego tego typu środki. Kwestia ta wróciła również przy okazji prac nad przepisami wdrażającymi do krajowego systemu prawnego regulacje nowych dyrektyw. Pierwotnie w przygotowanym przez UZP dokumencie pod nazwą „Informacja o koncepcji wdrożenia przepisów dyrektyw z zakresu zamówień publicznych” z dnia 17 grudnia 2014 r. znalazły się postulaty zmierzające do normalizacji usytuowania KIO w krajowym systemie zamówień publicznych. Co istotne, postulaty te były zbieżne z propozycjami Izby w ostatnim czasie, zawartymi m.in. w „Informacji o działalności Krajowej Izby Odwoławczej w 2012 r.” oraz w wystąpieniu wygłoszonym w trakcie konferencji „Prawo zamówień publicznych. Stan obecny i kierunki zmian”, która odbyła się w Warszawie 20–21 listopada 2014 r.1 Postulaty te korespondują z trwającą od kilku lat dyskusją na temat usytuowania KIO w krajowym systemie zamówień publicznych, która została zainicjowana podczas konferencji „Pięciolecie funkcjonowania Krajowej Izby Odwoławczej w systemie zamówień publicznych”.

Jednakże przygotowany przez UZP projekt nowej ustawy Prawo zamówień publicznych nie zmienia statusu Izby, kwestii ochrony i zagwarantowania niezawisłości członków Izby ani przepisów proceduralnych, w szczególności odnoszących się do prawomocności i wykonalności orzeczeń wydawanych przez KIO. Można wprost mówić de facto o powrocie do zaszłych rozwiązań, gdyż przepisy regulujące status i funkcjonowanie KIO znalazły się w Dziale VIII projektu ustawy, zatytułowanym „Prezes Urzędu Zamówień Publicznych”. Tym samym tematyka statusu Izby oraz jej członków nadal pozostaje przedmiotem zainteresowania jedynie kilku przedstawicieli doktryny oraz samej Izby. Co istotne, obecnie funkcjonujące rozwiązania pokazały w praktyce swoje wady i niedoskonałości, istnieją ponadto wątpliwości co do ich zgodności z przepisami dyrektyw regulujących kwestie środków ochrony prawnej.

Nie ulega wątpliwości, że rozwiązania legislacyjne leżące u podstaw powołania KIO miały charakter przejściowy. Stan ten jest dostrzegany w praktyce, zwraca się na niego uwagę również w piśmiennictwie. Analizując kwestię statusu Izby, Ryszard Szostak wskazał, że: „Odpowiednie stosowanie przepisów o sądzie polubownym w postępowaniu przed KIO jest przejściowo uzasadnione względami konstytucyjnymi, zwłaszcza z uwagi na standard, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej należy do sądów (art. 175 Konstytucji)”2. Nadto już w chwili powołania do życia KIO pojawiały się w literaturze wątpliwości co do konstytucyjności przyjętych rozwiązań polegających na podporządkowaniu Izby i jej członków Prezesowi UZP3.

Pierwsze pytanie, jakie nasuwa się w trakcie analizy obecnie obowiązujących regulacji, obejmuje kwestię, czy niezawisłość i niezależność członków Izby została we właściwy sposób zagwarantowana w ramach obowiązujących regulacji i jakie ewentualne zagrożenia dla krajowego systemu środków ochrony prawnej mogą się pojawić w przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne