Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Radiotelefony dla SW

22 Lipiec 2020 
Służba Więzienna (SW) planuje zakup 1241 sztuk radiotelefonów przenośnych wraz z...

Funduszowy pakiet...

22 Lipiec 2020 
Podmioty korzystające z projektów współfinansowanych ze środków unijnych, których...

Tarcza 4.0

22 Lipiec 2020 
Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych...

Kiedy PPP zacznie się rozwijać w Polsce?

Data publikacji: 07-11-2014 Autor: Andrzej Panasiuk

Omawiamy elementy niezbędne do wypracowania wzorcowego systemu współpracy sektora publicznego z prywatnym, a także słabości i ograniczenia, które hamują rozwój PPP w naszym kraju.

Partnerstwo publiczno-prywatne należy uznać za element całego systemu zamówień publicznych. Jest ono jedną z form współpracy mającej na celu zaspokajanie potrzeb społecznych. Wykorzystywanie w praktyce jedynie klasycznych form udzielania zamówień publicznych jest niewystarczające, gdyż aktywność współczesnego sektora publicznego przy realizacji zadań publicznych jest bardzo szeroka i zależy od aktualnych potrzeb czy też konieczności tego sektora. W szerokim rozumieniu zamówień publicznych partnerstwo publiczno-prywatne jest jednym z instrumentów realizowania zadań publicznych

Metodę realizacji zadań publicznych opartą na partnerstwie publiczno-prywatnym można wykorzystać zawsze wtedy, kiedy dotychczasowe metody zarządzania w sektorze publicznym stają się mało wydajne i nieefektywne. Spadek wydajności i efektywności związany jest zazwyczaj z tym, że zarządzanie w sektorze publicznym jest oparte nie na faktycznym rachunku ekonomicznym, lecz na konieczności realizacji nałożonych na władze publiczne ustawowych zadań. Okoliczności słabego zarządzania mogą wynikać również z braku wystarczających środków finansowych na realizację tych zadań. W takiej sytuacji najczęściej stosuje się bowiem politykę półśrodków, która nie zapewnia właściwego zarządzania realizacją publicznych zadań.

Właśnie z uwagi na to rozsądne wydaje się wykorzystywanie przez sektor publiczny instrumentów opartych na współpracy w celu realizacji zadań publicznych. Dlaczego zatem tego typu instrumenty prawne (klasyczne partnerstwo publiczno-prywatne, koncesja na roboty budowlane lub na usługi) nie są w pełni wykorzystywane?

Brak właściwej polityki władz publicznych

Duży wpływ na sposób zarządzania w sektorze publicznym ma m.in. słabe polityczne przewodnictwo, które koncentruje się bardziej na lokalnych interesach niż na interesie narodowym. Trudno jest w takich okolicznościach realizować duże inwestycje infrastrukturalne (jak np. budowa lotniska centralnego czy kolei dużych prędkości), a stosunkowo łatwo realizowane są projekty mające znaczenie lokalne. Lokalne inwestycje mają to do siebie, że gdy już zostaną zrealizowane, obciążają budżety lokalne, zatem właściwe planowanie oraz rozpoznanie potrzeb jest kluczowe dla ich powodzenia i zadowolenia mieszkańców.

Brak jasno zdefiniowanych celów i strategii rozwoju sektora publicznego, zarówno na szczeblu centralnym, jak i na szczeblach lokalnych, powoduje wstrzemięźliwość władz publicznych w wykorzystywaniu instrumentów opartych na współpracy. Złe podejście do projektu na etapie definiowania oczekiwań społecznych zazwyczaj kończy się tym, że przedsięwzięcie jest niedopasowane do popytu, co z kolei prowadzi do pogorszenia jakości świadczonych usług publicznych (brak wystarczających środków finansowych na zarządzanie i utrzymanie). Jako sztandarowe przykłady tego typu inwestycji można wskazać tor kolarski w Piasecznie czy Stadion Narodowy w Warszawie.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne