Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Ratowanie zabytkowych kopalni

03 Czerwiec 2020 
Na stronach Rządowego Centrum Legislacji zamieszczono przygotowany przez Ministerstwo...

Unijna pomoc w dobie kryzysu

03 Czerwiec 2020 
Podczas debaty „Unia Europejska – odpowiedź na kryzys”, która odbyła się pierwszego dnia...

Kolejne zmiany w zamówieniach...

03 Czerwiec 2020 
Rada Ministrów 20 maja przyjęła projekt ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów...

Depozyt sądowy

Data publikacji: 03-03-2014 Autor: Irena Skubiszak-Kalinowska

Złożenie rzeczy do depozytu sądowego pozwala na zabezpieczenie świadczenia i zwolnienie się przez dłużnika z odpowiedzialności oraz ma taki sam skutek, jak spełnienie świadczenia.

Instytucja złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego kojarzy się przede wszystkim z postępowaniem cywilnym w fazie zabezpieczającej i egzekucyjnej, jednak należy pamiętać, że ma ona istotne znaczenie również dla stosunków zobowiązaniowych. Materialno-prawne kwestie dotyczące tego instrumentu zostały uregulowane w art. 467–470 ustawy – Kodeks cywilny (dalej: kc) i w przepisach szczególnych, a aspekty proceduralne – w art. 692–693 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (dalej: kpc). Przedmiotem depozytu mogą być np. pieniądze, kosztowności, dokumenty, papiery wartościowe, książeczki oszczędnościowe.

Kwestie związane z depozytem sądowym były niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Sądu Najwyższego (dalej: SN) oraz sądów powszechnych. Zgodnie z orzecznictwem złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego jest surogatem (czyli inną możliwością) wykonania zobowiązania i stanowi wyjątek od zasady, że świadczenie powinno być spełnione do rąk wierzyciela (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 14 kwietnia 1994 r., I ACr 178/94, oraz wyrok SN z 15 czerwca 1946 r., II C 212/46). Jest ono technicznym środkiem rozwiązania problemu spełnienia świadczenia w przypadku, gdy dłużnik jest do owego spełnienia gotowy, a wierzyciel z różnych powodów nie jest. Jeżeli w danej sytuacji zostaną spełnione przesłanki przewidziane w ustawodawstwie, to złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania z zaspokojeniem wierzyciela.

Cel i przesłanki złożenia do depozytu

Dzięki złożeniu przedmiotu świadczenia do depozytu dłużnik jest zwolniony ze zobowiązania, a także z ciężarów z nim związanych (nie musi w szczególności sprawować pieczy nad przedmiotem świadczenia oraz unika niebezpieczeństwa zniszczenia lub uszkodzenia tego przedmiotu, np. kosztowności).

Zgodnie z art. 467 kc, poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach, dłużnik może (lecz nie musi) złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego, jeżeli:

 

1) wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, dłużnik nie wie, kto jest wierzycielem, albo nie zna miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela;
2) wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych i nie posiada przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia;
3) powstał spór, kto jest wierzycielem;
4) z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne