Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Ratowanie zabytkowych kopalni

03 Czerwiec 2020 
Na stronach Rządowego Centrum Legislacji zamieszczono przygotowany przez Ministerstwo...

Unijna pomoc w dobie kryzysu

03 Czerwiec 2020 
Podczas debaty „Unia Europejska – odpowiedź na kryzys”, która odbyła się pierwszego dnia...

Kolejne zmiany w zamówieniach...

03 Czerwiec 2020 
Rada Ministrów 20 maja przyjęła projekt ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów...

Przelew wierzytelności

Data publikacji: 04-09-2006 Autor: Franciszek Firmuga

Umowa zawarta pomiędzy wierzycielem i dłużnikiem, określająca wyłącznie zasady spłaty istniejącego długu, nie jest tożsama z udzieleniem zamówienia publicznego.

Jedna z zasad gospodarki finansowej jednostek sektora finansów publicznych stanowi, że wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, w sposób umożliwiający terminową realizację zadań oraz w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Jednostki sektora finansów publicznych mają obowiązek dokonywania zakupów dostaw, usług i robót budowlanych na zasadach określonych w przepisach ustawy o zamówieniach publicznych (art. 28 ust. 3 i 4 ustawy z 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych – obecnie art. 35 ust. 3 i 4 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych).

 

Z uzasadnienia orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej z dnia 15 marca 2004 r. (sygn. akt DF/GKO/Odw.-122/157/2003)

 

Główna Komisja Orzekająca (dalej: GKO) na podstawie materiału dowodowego ustaliła, że zarząd gminy X zawarł 4 października 1999 r. z przedsiębiorstwem wielobranżowym umowę na budowę szkoły podstawowej.  Wartość zamówienia wynosiła brutto 3.822.348,48 zł. Ze względu na brak środków finansowych w budżecie gmina przestała płacić wykonawcy za wykonane zgodnie z harmonogramem roboty budowlane. Wójt gminy wyjaśnił, że na zaciągnięcie kredytu rada nie wyraziłaby zgody, zatem na sesji nie wystąpił z projektem takiej uchwały. Okoliczności te spowodowały, że wykonawca (przedsiębiorstwo wielobranżowe) zawarł z bankiem umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której bank odkupił wierzytelności pieniężne przysługujące sprzedającemu (przedsiębiorstwu) od dłużnika (gminy). Umowy były cztery i wynikało z nich, że gmina, jako jedna ze stron tych umów, zobowiązała się spłacić wierzytelność w kwocie powiększonej o należne odsetki w 84 miesięcznych ratach oraz w wysokościach szczegółowo ustalonych w umowie i w terminach wynikających z harmonogramu stanowiącego załącznik do każdej z umów. GKO nie uznała wyjaśnień złożonych przez świadków na rozprawie, jakoby gmina nie była stroną umowy kredytowej i że uczestniczyła przy cesji wierzytelności tylko jako dotychczasowy dłużnik, bowiem z treści umów wynikało co innego. Wskazywała ona jednoznacznie, że między bankiem a sprzedającym (przedsiębiorstwem) w każdej z tych umów nie tylko doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności, ale również na podstawie tych umów między dłużnikiem (gminą) a bankiem doszło do zawarcia umowy o zaciągnięcie kredytu. Wójt, podpisując umowy, w ocenie GKO naruszył kompetencje organu stanowiącego gminy oraz ustawę o zamówieniach publicznych. GKO wywodziła w uzasadnieniu, że zgodnie z postanowieniami art. 509 kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Dłużnik (gmina) na przejście wierzytelności nie ma wpływu, a nawet może nie wiedzieć o zmianie wierzyciela. W takich okolicznościach dłużnik mógłby wykonać świadczenie do rąk dawnego wierzyciela, który już uprawniony nie jest.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

Spis treści Numer niedostępny Zamów prenumeratę

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne