Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Modyfikacje systemu...

31 Grudzień 2020 
Od 14 grudnia ub.r. zamawiający i wykonawcy mogą korzystać ze zmienionego systemu do...

Kanał przez Mierzeję Wiślaną

31 Grudzień 2020 
Budową drugiego etapu budowy kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną, drogi wodnej z...

Fundusz Inwestycji Lokalnych

31 Grudzień 2020 
Rządowy Fundusz Inwestycji Lokalnych – czyli program bezzwrotnego wsparcia dla...

Kara umowna

Data publikacji: 04-12-2006 Autor: mec. Anna Specht-Schampera
Autor: Fot. Ingram Publishing

Zbyt wysokie wymagania w zakresie kar umownych obciążających wykonawcę prowadzą do ograniczenia konkurencji, gdyż eliminują szeroki krąg wykonawców z możliwości ubiegania się o udzielenie zamówienia.

Strony umów cywilnoprawnych, dla zabezpieczenia się przed nierzetelnymi kontrahentami, chętnie korzystają z instytucji kary umownej. Z założenia pełni ona funkcję prewencyjno-represyjną i ma dyscyplinować dłużnika, aby prawidłowo i w terminie wykonał swoje zobowiązanie względem wierzyciela, a w przypadku niewywiązania się z zobowiązania – ma ułatwić wierzycielowi dochodzenie swych roszczeń odszkodowawczych.

Umowne odszkodowanie

Zgodnie z art. 483 § 1 kodeksu cywilnego (dalej: kc) można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania pieniężnego nastąpi poprzez zapłatę określonej sumy (kary umownej). Z założenia kara umowna stanowi więc odszkodowanie umowne. W związku z faktem, iż kara umowna stanowi substytut odszkodowania, podstawy odpowiedzialności dłużnika są tożsame jak w przypadku typowego odszkodowania. W praktyce oznacza to, iż dłużnik może bronić się zarzutem, iż niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności (art. 471 kc). Może on również podnieść zarzut przyczynienia się wierzyciela do niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania i na tej podstawie żądać obniżenia wysokości kary umownej jako kary rażąco wygórowanej. Warto jednakże zaznaczyć, iż w praktyce coraz częściej kara umowna zabezpiecza prawidłowe wykonanie nie tylko zobowiązania głównego, ale i licznych zobowiązań dodatkowych kontrahenta, istotnych z punktu widzenia wierzyciela, a dotyczących przykładowo obowiązku zachowania poufności czy też przestrzegania wewnątrzzakładowych przepisów bhp. Jest to o tyle istotne, że w szeregu umów zobowiązanie główne ma charakter pieniężny, co ze względu na brzmienie art. 483 § 1 kc uniemożliwia zastosowanie kary umownej. W takich przypadkach strony zastrzegają kary umowne za niedotrzymanie dodatkowych, niepieniężnych obowiązków związanych z zobowiązaniem głównym. Poza tym, rozwiązanie to pozwala zastrzec kary umowne na rzecz obu stron danej umowy, co równoważy ich pozycję w trakcie negocjacji.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne