Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Radiotelefony dla SW

22 Lipiec 2020 
Służba Więzienna (SW) planuje zakup 1241 sztuk radiotelefonów przenośnych wraz z...

Funduszowy pakiet...

22 Lipiec 2020 
Podmioty korzystające z projektów współfinansowanych ze środków unijnych, których...

Tarcza 4.0

22 Lipiec 2020 
Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych...

Kara umowna

Data publikacji: 04-12-2006 Autor: mec. Anna Specht-Schampera
Autor: Fot. Ingram Publishing

Zbyt wysokie wymagania w zakresie kar umownych obciążających wykonawcę prowadzą do ograniczenia konkurencji, gdyż eliminują szeroki krąg wykonawców z możliwości ubiegania się o udzielenie zamówienia.

Strony umów cywilnoprawnych, dla zabezpieczenia się przed nierzetelnymi kontrahentami, chętnie korzystają z instytucji kary umownej. Z założenia pełni ona funkcję prewencyjno-represyjną i ma dyscyplinować dłużnika, aby prawidłowo i w terminie wykonał swoje zobowiązanie względem wierzyciela, a w przypadku niewywiązania się z zobowiązania – ma ułatwić wierzycielowi dochodzenie swych roszczeń odszkodowawczych.

Umowne odszkodowanie

Zgodnie z art. 483 § 1 kodeksu cywilnego (dalej: kc) można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania pieniężnego nastąpi poprzez zapłatę określonej sumy (kary umownej). Z założenia kara umowna stanowi więc odszkodowanie umowne. W związku z faktem, iż kara umowna stanowi substytut odszkodowania, podstawy odpowiedzialności dłużnika są tożsame jak w przypadku typowego odszkodowania. W praktyce oznacza to, iż dłużnik może bronić się zarzutem, iż niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności (art. 471 kc). Może on również podnieść zarzut przyczynienia się wierzyciela do niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania i na tej podstawie żądać obniżenia wysokości kary umownej jako kary rażąco wygórowanej. Warto jednakże zaznaczyć, iż w praktyce coraz częściej kara umowna zabezpiecza prawidłowe wykonanie nie tylko zobowiązania głównego, ale i licznych zobowiązań dodatkowych kontrahenta, istotnych z punktu widzenia wierzyciela, a dotyczących przykładowo obowiązku zachowania poufności czy też przestrzegania wewnątrzzakładowych przepisów bhp. Jest to o tyle istotne, że w szeregu umów zobowiązanie główne ma charakter pieniężny, co ze względu na brzmienie art. 483 § 1 kc uniemożliwia zastosowanie kary umownej. W takich przypadkach strony zastrzegają kary umowne za niedotrzymanie dodatkowych, niepieniężnych obowiązków związanych z zobowiązaniem głównym. Poza tym, rozwiązanie to pozwala zastrzec kary umowne na rzecz obu stron danej umowy, co równoważy ich pozycję w trakcie negocjacji.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne