Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Podziel się...

Punkty ładowania pojazdów...

25 Kwiecień 2019 
Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad otworzyła oferty na dzierżawę 13 miejsc pod...

Wpływ brexitu na zamówienia

25 Kwiecień 2019 
Na nadzwyczajnym szczycie 10 kwietnia br. Rada Europejska zgodziła się przełożyć termin...

Zmiany, zmiany, nowelizacje…

25 Kwiecień 2019 
18 kwietnia 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o elektronicznym...

Partnerstwo publiczno-prywatne

Data publikacji: 04-05-2007 Autor: Jan Cebertowicz
Autor: Rys. P. Kanarek

Wybór partnera prywatnego może zostać dokonany wyłącznie na podstawie przepisów prawa zamówień publicznych, gdyż partner publiczny nie ma możliwości wydatkowania w inny sposób środków na roboty budowlane, dostawy czy usługi.

Kwestię wykonywania zadań publicznych przez podmioty prywatne reguluje w Polsce ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (DzU z 2005 r., nr 169, poz. 1420 – dalej: uoppp). Ustawa jest nowym narzędziem prawnym, którym dysponuje podmiot publiczny w celu wykonania swoich zadań. Nie ma w niej jednak przepisu zawierającego klasyczną, pełną definicję partnerstwa publiczno-prywatnego.

Zasady współpracy

Ustawa definiuje partnerstwo poprzez wskazanie zasad, na jakich musi opierać się współpraca, aby została uznana za owo partnerstwo w rozumieniu ustawy, która umożliwia przygotowanie podmiotu publicznego do wyboru partnera prywatnego, przeprowadzenia tego wyboru oraz zawarcie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym (dalej: umowa o ppp).

 

W uoppp nie zostało również zdefiniowane pojęcie zadania publicznego, dlatego należy je rozumieć w szerszym znaczeniu, w jakim funkcjonuje w ustawodawstwie i orzecznictwie. Zadanie publiczne można zdefiniować od strony przedmiotowej, tzn. jest nim każde zadanie przypisane ustawowo podmiotowi publicznemu. Są to jednak wyłącznie zadania o charakterze gospodarczym, a więc przede wszystkim związane z gospodarowaniem mieniem. Aby umożliwić przekazanie podmiotowi prywatnemu również uprawnień władczych niezbędna jest odrębna, wyraźna podstawa prawna.

Wkład własny w postaci pieniężnej

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 uoppp, uczestnictwo podmiotu publicznego w przedsięwzięciu polega na wniesieniu wkładu własnego lub uiszczeniu wynagrodzenia. W świetle zawartej tam definicji wkładu własnego, nakaz przeznaczenia wkładu własnego na cele określone w umowie o partnerstwie publiczno-prywatnym jest po części powtórzeniem treści art. 4 ust. 6. Wkład własny w postaci pieniężnej polega bowiem na finansowaniu części kosztów realizacji przedsięwzięcia, natomiast wkład własny w postaci niepieniężnej musi być przydatny do realizacji przedsięwzięcia.

 

W odniesieniu do niepieniężnej formy wkładu własnego uoppp używa dwóch pojęć: „wniesienie” (art. 4 pkt 6 lit. b) i „przekazanie” (art. 6 ust. 2, art. 9). Zgodnie z art. 6 wkład własny jest przekazywany partnerowi prywatnemu lub spółce zawiązanej w celu wykonania umowy o ppp. Należy zatem uznać, że znaczenie słowa „wniesienie” występującego w omawianym przepisie jest tożsame ze znaczeniem słowa „przekazanie” i nie sugeruje jakiejkolwiek intencji ze strony ustawodawcy do ograniczania zakresu podmiotów, które mogą otrzymać wkład własny w formie niepieniężnej, a jedynie do spółek zawiązanych w celu wykonania umowy o ppp.

Pełna treść artykułu jest dostępna w papierowym wydaniu pisma.

All rights reserved © 2019 Presscom / Miesięcznik Przetargi Publiczne